MOWA W ASPEKCIE KLINICZNYM

W literaturze przedmiotu, jak i w praktyce diagnostyczno- -reedukacyjnej ustalił się ogólny podział zaburzeń mowy zdeterminowa­ny pochodzeniem przyczyn je powodujących.Przy braku uszkodzeń anatomicznych występujące zaburzenia mowy określa się jako zewnątrzpochodne (egzogenne, środowiskowe). Przy patomorfologii i patofizjologii mózgowia zaburzenia mowy mają charakter wewnątrzpochodny (endogenny). (Zaburzenia mowy środowiskowe omówione zostaną w rozdziale III części szczegółowej ni­niejszej pracy). Zajmiemy się zaburzeniami mowy pochodzenia endogenne­go. Nie tworzą one jednolitej grupy etiopatogennej. Zalicza się do niej zaburzenia powstające w wyniku:uszkodzeń struktur korowych mózgowia — afazjaj,uszkodzeń struktur obwodowych — dysglosja i dysartria (anar- tria);opóźnień w rozwoju struktur mózgowia — dyslalia (alalia);uszkodzeń mózgowia lub dysfunkcji czynnościowych (nerwice — jąkanie, mutyzm, afonia);upośledzeń umysłowych — oligofazja, schizofazja (por. I. Styczek, 1979).

Jeśli technika jest dla Ciebie pasją, hobby, lub po prostu zdrowym zainteresowaniem to bardzo dobrze trafiłeś. Mam na imię Wioletta, a ten blog to bardzo duża część mojego życia. Chciałabym, aby i dla Ciebie był to zakątek, w którym będziesz mógł się odprężyć i poczytać o ciekawych dla Ciebie rzeczach!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)